piątek, 25 listopada 2011

Sery z mleka koziego

Niektórzy z nas z uwagi na alergie źle znoszą mleko krowie. Substytutem może być mleko kozie. I nie, nie trzeba hodować kozy w ogródku - mleko kozie oraz wyroby z niego są dostępne w sklepach.

Jedną z najbardziej znanych polskich firm produkujących przetwory z mleka koziego jest DanMis, której produkty oznaczone są emblematem „Poznaj Dobrą Żywność” przyznanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Firma od wielu lat skupuje mleko kozie, a w tej chwili wytwarza z niego kilkanaście produktów - od mleka w proszku, przez jogurty, aż po roladki twarogowe. Pojawiły się też sery solankowe, klasyczne i w oleju z przyprawami.

Co ważne, DanMis dba o swoją stronę internetową - poza ciekawostkami o mleku i ofertą produktów, można tam również znaleźć listę wszystkich sieci sklepów oferujących ich produkty, i to z uwzględnieniem, gdzie który produkt można kupić. Mało tego - na stronie można też znaleźć przepisy na potrawy z serami (szkoda, że niektóre bez zdjęć).

czwartek, 24 listopada 2011

Strzeżcie się podróbek!

okrasa z gęsiny
Można byłoby przypuszczać, że czego jak czego, że żywności regionalnej nikt nie będzie podrabiać, bo to bezsensowne z biznesowego punktu widzenia. Najwyraźniej jednak takie rozumowanie nie działa dla wszystkich, bo w serwisie Portal Spożywczy znaleźć można historię o tym, jak to czytelnik tegoż serwisu kupił coś, co miało być okrasą z gęsi, a okazało się... podróbką!

Okrasa z gęsi to regionalna potrawa kaszubska, wpisana już w roku 2006 na listę produktów tradycyjnych. Jest to surowe mięso z gęsi, siekane tasakiem (czasem nawet z kośćmi), mieszane z tłuszczem, umieszczane w garnkach i konserwowane solą. Dodaje się ją do ziemniaków, zup, sosów, je się z chlebem...

W liście czytelnik pisze, że na liście składników znalazł MDOM (mięso drobiowe oddzielone mechanicznie). Nie ma się to nijak do oryginalnej wersji, poza tym - normy UE wskazują, że MOM można stsować tylko po obróbce termicznej.

Gdzie kupić oryginalną okrasę z gęsi? Znalazłam firmę Drobgen, która ma go w swojej ofercie. Niestety, jedyny sklep firmowy mają w Kartuzach. Czy ktoś widział prawdziwą okrasę z gęsi gdzie indziej w Polsce?

środa, 23 listopada 2011

Tydzień Żywności Ekologicznej


Stowarzyszenie Polska Ekologia ogłasza Tydzień Żywności Ekologicznej (28.11 - 04.12.2011). Obchodzić go można w prosty sposób: biorąc udział w którymś z wydarzeń organizowanych przez partnerów akcji i kupując choćby jeden polski produkt ekologiczny. Wystarczy wybrać się do sklepu czy na BioBazar, kupić eko-jajka, wyrabianą zgodnie z tradycjami, ekologiczną wędlinę, niepryskane warzywa. Warto też namówić znajomych. Fakt, żywność ekologiczna trudniej się przechowuje, jest droższa i mniej dostępna od typowej, ale warto pomyśleć i o własnym zdrowiu, i o środowisku naturalnym.

http://www.facebook.com/event.php?eid=127335177372789

Pełna lista wydarzeń biorących udział w obchodach Tygodnia Żywności Ekologicznej - tutaj. 

poniedziałek, 21 listopada 2011

PKE partnerem Targów Regionalia

Sukces! Partnerem Targów Produktów Regionalnych "Regionalia" został Polski Klub Ekologiczny, najstarsza polska organizacja ekologiczna sprzeciwiająca się traktowaniu środowiska jako dobra niczyjego. Celem działań PKE jest realizacja idei ekorozwoju, systematyczna poprawa stanu środowiska przyrodniczego oraz kształtowania poprzez powszechną edukację ekologiczną świadomości, że jakość życia zależy od zachowania równowagi między rozwojem cywilizacji technicznej a wartościami humanistycznymi.

środa, 16 listopada 2011

Podstawowe źródło witaminy C


Jeśli myślicie, że jest nim cytryna – nieprawda. Po pierwsze dlatego, że cytryny są w Polsce znane od niedawna w porównaniu z kapustą, a po drugie dlatego, że cytryna w formie plastra czy soku, dodana do wrzącej herbaty, traci wszystkie właściwości.

fot. wikipedia

Nie zachęcam oczywiście nikogo do zakwaszania herbaty kapustą kiszoną, ale już dobry bigos, kapusta z fasolą czy kapusta z grzybami, o surówce z kapusty kiszonej nie wspominając, to doskonały smak i dużo, dużo zdrowych składników. Poza wspomnianą witaminą C, kapusta zawiera wapń i żelazo, sok z kiszonej kapusty to bardzo dobry środek na trawienie, a kwas mlekowy powstający przy kiszeniu walczy z bakteriami.

W Polsce kapusta jedzona jest od wieków – z różnych zapisów można wywnioskować, że jest jedzona na naszych ziemiach już od 2500 lat! Można powiedzieć, że to jedno z najpopularniejszych polskich warzyw. Kapusta w postaci kiszonej uważana jest przez wielu obcokrajowców za całkowicie niejadalną, również z uwagi na intensywny aromat (chociaż spróbujcie powąchać sos rybny, znany w kuchni azjatyckiej). Kiszenie to jednak doskonała metoda na przechowanie warzyw przez zimę – należy pamiętać, że nie zawsze były lodówki i dostawy z drugiego końca świata. Nic więc dziwnego, że aż sześć wariantów kapusty kiszonej z różnych województw wpisanych jest na listę produktów regionalnych.

Z województwa dolnośląskiego pochodzi kapusta kiszona ślężańska, delikatnie doprawiana marchwią. W woj. lubelskim produkuje się kapustę kraśnicką – przepis na nią przekazywany jest z pokolenia na pokolenie, a do produkcji używane są w większości produkty z własnego gospodarstwa. W woj. lubuskim od 40 lat uprawia się kapustę „kamienna głowa”, z której produkowana jest kwaszona nadnotecka, biorąca nazwę od rzeki Noteci, przepływającej w pobliżu i tworzącej wyjątkowy mikroklimat. W woj. małopolskim popularna jest kapusta charsznicka – Charsznica to jedna z 18 wsi, gdzie jest uprawiana. Opolskie słynie z kapusty z Bobrowy, o intensywnym smaku i zapachu z nutą kminku. W województwie podlaskim głównym miejscem produkcji kapusty są nadnarwiańskie wsie, jak Kruszewo, Śliwno, Izbiszcze, Pańki – stąd nazwa kapusty: kruszewska. Zachodniopomorskie nie wyróżnia nazwy regionu, tamtejsza kapusta kiszona nazywa się po prostu „z beczki”.

A jak kapusta, to bigos. Ta typowa potrawa zimowa, świąteczna ma wiele wariantów, każdy robi ją trochę inaczej. Kluczowe jest jednak zaplanowanie gotowania, bo zapach jest wyjątkowo intensywny i trwały. Tutaj znalazłam ciekawy przepis – wymagający czasu i wielu składników, ale kuszący.

A co wy robicie z kapusty? Piszcie w komentarzach. 

wtorek, 15 listopada 2011

Jajka, ale jakie?


W przyszłym roku hodowcy kur-niosek muszą unowocześnić klatki. Wtedy bowiem wchodzą w  życie przepisy o nowych minimalnych wymiarach klatki dla kur: mają one mieć minimum 35 cm wysokości i być wyposażone między innymi w grzędę. Ministerstwo rolnictwa wieszczy, że taka zmiana przepisów spowoduje skok ceny jajek nawet o 30%. Ale czy rzeczywiście należy kierować się tylko ceną?

fot. rgbstock

W Polsce oferowane są cztery klasy jajek, jak chodzi o jakość życia kur je znoszących. Określane są cyframi od 0 do 3. Hodowle 0 to te, gdzie kury są szczęśliwe – tak się to umownie określa. Oznacza to, że kury mogą biegać po całym terenie i są karmione tylko naturalnymi paszami. Takie jajka są pełne witamin i minerałów, a ich żółtka są naturalnie ciemnożółte, prawie pomarańczowe. Te jajka są najdroższe.

Klasa 1 to chów wolnowybiegowy – tutaj kury niosą się na grzędach, ale mają dostęp do wybiegu na świeżym powietrzu. To także zdrowe i smaczne jajka, nieznacznie tańsze od tych z numerem 0.

Klasa 2 to chów ściółkowy – kury przebywają cały czas w kurniku, nie mają dostępu do wybiegu. Takie jajka często bywają większe niż te z klasy 0 i 1, a przy tym są tańsze.

Ostatnia klasa jajek to nr 3 – chów klatkowy. Kury siedzą w klatkach, ściśnięte, całe życie produkują jajka. Jajka z numerem 3 są najtańsze, ale potencjalnie najmniej zdrowe (z uwagi na paszę, jaką karmione są kury), no i powstają wskutek cierpienia innych istot.

I właśnie o te klatki chodzi. Co zabawne, Unia Europejska jest zdania, że jeśli hodowcy nie mają nowych klatek, to mogą przestawić się na inny typ chowu – choćby wolnowybiegowy. To zmieniłoby zupełnie proporcje produkcji jaj, bo w tej chwili, z uwagi na cenę, najwięcej sprzedaje się tych z numerem 3 i 2.

Może jednak warto pomyśleć nie tylko o finansach, ale też o zdrowiu własnym i dobrobycie innych istot i kupując jajka, wybrać te z niższym niż zwykle numerem? 

poniedziałek, 14 listopada 2011

Hummus jest dobry na wszystko

Pisałam sporo o polskich specjałach, ale nie należy zamykać się na inne smaki - w końcu kuchnia to przenikanie się kultur, zapożyczenia i twórcze zmiany.

fot. Polskie South Beach
Hummus to pasta z cieciorki (samo słowo hummus oznacza właśnie cieciorkę). W wersji tradycyjnej, cieciorka jest gotowana, ale na szczęście można się wesprzeć wersją puszkowaną, miękką. Proporcje czosnku, tahini (pasty sezamowej) i innych przypraw to rzecz indywidualna, ale poniżej podaję mój przepis wyjściowy:


1 puszka cieciorki
1 ząbek czosnku
sok z 1/2 cytryny
łyżka stołowa tahini (do kupienia np. w arabskie.pl)
szczypta soli
2 łyżki wody
2 łyżki oliwy

Cieciorkę opłukać, osączyć, ewentualnie zostawić kilka ziarenek do dekoracji. Dodać resztę składników, miksować do gładkości.

Można też kupić hummus gotowy - polecam ten marki whomus? - smakuje całkiem jak taki domowy.

Jak to jeść? Z warzywami lub pitą jako dip. Do mięsa, jako sos. Na całkowicie polskim chlebie razowym, z plastrem pomidora. Hummus można też doprawiać na różne sposoby, dodając paprykę w proszku, suszone pomidory, kminek, świeżą pietruszkę...

Najstarsze zapisy o hummus bin tahini (czyli cieciorce z pastą sezamową) pochodzą z XIII wieku. Hummus był wtedy inaczej zakwaszany (octem a nie sokiem z cytryny), podawano go też nie w formie gęstej, miękkiej pasty, ale rozprasowany i wysuszony.