wtorek, 31 stycznia 2012

Salceson, a jakże!

fot. minrol.gov.pl
Jednym z moich ulubionych profili na FB jest Kuchnia Staropolska. Często wrzucam coś od nich do siebie, bo wiedza autorów profilu i bloga jest godna podziwu. Kiedy więc wczoraj napisali o salcesonie, zainteresowałam się. Czy wędlina, za którą przepadałam jako dziecko, to też produkt regionalny, tradycyjny?

Jeszcze jak! Widoczny obok salceson to tzw. salceson biały z Górek, zwany również presswurstem. Pochodząca z województwa opolskiego wędlina powstawała przy okazji świniobicia, ale nie robiono jej w domach, lecz u rzeźników. Obecnie salceson kojarzy nam się z daniem mało wyrafinowanym, ale tak naprawdę, w wieku XVII, kiedy to pisano o nim w "Compendium ferculorum", była to wytworna wędlina o pochodzeniu włoskim.

Salceson wykonuje się z mięsa wieprzowego, obficie doprawianego czosnkiem i majerankiem. Mięso zamyka się w jelicie lub w żołądku, stąd różne kształty. To, co można kupić w wielu sklepach, jest często bardzo tłuste i słone - według oryginalnej receptury, mięso miało być uwędzone, aromatyczne, ale średnio tłuste.

Przepisów jest kilka - salceson tradycyjny, z krwią, biały, ozorkowy. Jaki lubicie najbardziej? Na Facebooku przeczytałam o salcesonie z Łosienia, zwanym cwaniakiem (tak się tam mówiło na żołądek). Czy można go dostać w Waszej okolicy? I czy w ogóle ktoś jada salceson?

poniedziałek, 30 stycznia 2012

Miód drahimski

Na taką mroźną (niespodziewanie) zimę warto się zaopatrzyć w miód. Można nim słodzić herbatę czy kakao, dodawać do wypieków. Przyda się też na spierzchnięte usta - posmarowane miodem szybko się zregenerują.

Warto pamiętać, że miód (podobnie zresztą jak sok z cytryny) tracą właściwości w wysokiej temperaturze. Jak najbardziej można więc rozgrzać się herbatą, ale bez miodu - tę z miodem można wypić potem.

Widoczny na zdjęciu miód drahimski to kolejny produkt wpisany na listę Ministerstwa Rolnictwa. Powstaje w Drawskim Parku Krajobrazowym (kiedyś zwanym Puszczą Drawską). Są tam i zagajniki akacjowe, i pola rzepaku czy gryki, i nawet wrzosowiska. Stąd rodzajów miodu drahimskiego jest kilka. Powstaje w tradycyjny sposób, kultywowany od wieków w tym regionie. Wspólnym wysiłkiem pszczelarzy, samorządowców oraz specjalistów od marketingu udało się stworzyć i wypromować markę miodu drahimskiego. Kupić go można w wielu sklepach województwa zachodniopomorskiego, a także przez internet w natoobe.pl, serwisie agregującym oferty lokalnych producentów.

piątek, 27 stycznia 2012

Restauracja Bio33, Warszawa

Koleżanka opowiedziała mi o tym miejscu. Jeszcze nie byłam, ale na pewno się wybiorę - i to nie tylko dlatego, że wystrój mi się podoba:

fot. bio33.pl
Bio33 mieści się przy ul. Grzybowskiej w Warszawie. To, co ważne dla nas (i dlaczego w ogóle tu piszę o tym miejscu), to asortyment: to jedno z niewielu miejsc w Polsce, gdzie można zjeść potrawy z certyfikatem Bio. Nie wszystko w menu jest Bio, ale służy to różnorodności karty - która zresztą ma się zmieniać co najmniej raz na 3 miesiące. Stąd 3 w nazwie.

Karta jest krótka, ale jest z czego wybierać: są i ciekawe sałaty (na pewno spróbuję, jak tam smakuje Caesar's salad), i zupy, można zjeść stek czy filet rybny. Możliwości jest sporo:


Co ważne, ceny potraw "bio" nie odbiegają od cen w innych restauracjach w Warszawie.

Czy ktoś z Was już tam był?

Restauracja Bio33
ul. Grzybowska 61
00-844 Warszawa
e-mail: info@bio33.pl
tel. (+48) 22 409 96 05
fax (+48) 22 490 98 25

czwartek, 26 stycznia 2012

Cukiernia Ciuciu

Ręcznie robione cukierki? Dlaczego nie!

fot. ciuciu.pl
W dobie automatyzacji i powtarzalności, ręcznie robione cokolwiek jest dla mnie od razu bardziej kuszące. Zaakceptuję niedoskonały kształt, jeśli wiem, że wyrób został stworzony z sercem. Kiedy w serwisie LokalneSpecjały.pl przeczytałam o najmniejszej fabryce cukierków na świecie, postanowiłam dowiedzieć się więcej.

Ciuciu powstało w roku 2005. Główna siedziba fabryki znajduje się w Gdańsku, przy ul. Długiej 64/65. Cukierki powstają bez użycia maszyn, zgodnie z przepisami wykorzystywanymi w manufakturach w wieku XVII i XVIII! Kolejne dwie siedziby mieszczą się w Krakowie (ul. Gołębia 3) i w Warszawie (ul. Piwna 7). W manufakturach Ciuciu powstają cukierki o wielu smakach -  od typowego "cytrusowego", który dla mnie jest smakiem dzieciństwa i lizaków kupowanych w sklepikach i na odpustach, aż do cappuccino z czekoladą, czy anyżu i tymianku. W ofercie e-sklepu znaleźć można kilkadziesiąt rodzajów cukierków, żelków i lizaków. Można zamówić cukierki czy lizaki z własnym wzorem czy tekstem - a to fajny prezent np. dla gości ślubnych. W manufakturach można też wziąć udział w tworzeniu cukierków.


środa, 25 stycznia 2012

Brukowiec mazurski, czyli piernik inaczej

fot. minrol.gov.pl
Aromatyczny piernik to ciasto nie tylko na Święta, ale w ogóle na zimę. Może długo leżeć (chociaż rzadko tak bywa, że leży), doskonale pasuje do gorącej, aromatycznej herbaty, jest sycące. A brukowiec, chociaż kojarzy się nam z poczytnymi, choć mało ambitnymi gazetami, to urocza wizualnie wersja piernika.

Tak naprawdę, przepis na brukowiec (który znaleźć można np. tu) to ciasto podobne w składzie do "normalnego" piernika. To, co je odróżnia, to kształt - mający naśladować bruk (stąd nazwa). Po powstaniu ciasta, odrywa się z niego kulki, które następnie nadziewa się konfiturą i piecze razem, ułożone blisko siebie na blasze. Następnie w "spoiny" wsmarowuje się lukier zwykły lub czekoladowy, dla uzyskania wizalnego efektu jak na zdjęciu.

Prawdę mówiąc, nie wiem, czy chciałoby mi się bawić w lukrowanie (czy fugowanie, bo z tą czynnością mi się to kojarzy) wypieku, ale piernik złożony z malutkich, nadziewanych kuleczek bardzo do mnie przemawia. Zważywszy, że mój talent, jak chodzi o wypieki, jest raczej mizerny, liczę na moje bardziej uzdolnione w tym zakresie koleżanki. Kto upiecze brukowiec?

wtorek, 24 stycznia 2012

Paprykarz szczeciński

Kolejny produkt tradycyjny.

fot. http://www.lapetite-pologne.com
Myśląc o produktach regionalnych, tradycyjnych, odruchowo kojarzy się je z kuchnią staropolską, z łapami niedźwiedzia w miodzie czy sękaczu, który 60 bab musiało obracać (a może 6, ale wiadomo, o co chodzi). Skąd w spisie Ministerstwa Rolnictwa paprykarz szczeciński, potrawa może i znana nam wszystkim, ale traktowana z pewnym dystansem, żeby nie powiedzieć - pogardą?

Historia paprykarza zaczyna się w latach 60-tych XX wieku. Przepis powstaje jako pomysł racjonalizatorski - po wycięciu filetów z bloków lodu zostaje trochę ryby, z którą nie ma co zrobić, a wyrzucić szkoda. Podobno polscy technolodzy zachwycili się afrykańską potrawą czop-czop. Jak nietrudno zgadnąć, składała się ona z ryżu, ryby, pomidorów i ostrej przyprawy. Polska wersja zawierała ryby z rejonu Afryki, pomidory (pulpę) z Bułgarii i Węgier, dodatkowe warzywa i ostrą paprykę. Pierwotnie ryby było 50% zawartości, potem bywało z tym różnie, podobnie jak z jakością ryby - trafiały się łuski, ości i inne mniej przyjemne elementy. Mimo to, paprykarz był sukcesem - eksportowano go do 32 krajów, a w Kolumbii podrobiono nasz produkt!

W latach 90-tych wiele zakładów wzięło się za produkcję paprykarza, bo ani nazwa, ani receptura nie były zastrzeżone. Od grudnia 2010 paprykarz znajduje się na liście produktów tradycyjnych i został przypisany, jak należy, do województwa zachodniopomorskiego.

poniedziałek, 23 stycznia 2012

Jarzębiak

Od dzieciństwa wiemy, że jarzębina jest trująca, więc skąd jarzębiak?

Tak naprawdę, jarzębina nie jest całkowicie trująca, a szkodliwy kwas zawarty w owocach rozkłada się w niskiej temperaturze. Wystarczy więc poczekać na przymrozki i wtedy owoce są już bezpieczne. A jarzębiak właśnie z takich owoców powstaje. Jarzębiak znany jest od XIX wieku, ale popularność zyskał w latach 60-tych i 70-tych XX wieku, kiedy to był jedną z najpopularniejszych wódek owocowych produkowanych w Zielonej Górze. Tak wyglądała wtedy etykieta (znaleziona na stronie www.czajkus.friko.pl):

fot. czajkus.friko.pl
Przyczyna umieszczenia produkcji tam była trywialna - dużo lasów, a więc dużo surowca. Do dziś jarzębiak powstaje w lubuskiem, został też wpisany na listę produktów regionalnych. Na liście znajduje się też luksusowa odmiana jarzębiaku - jarzębiak na winiaku. Ten ostatni to trunek bardziej nawiązujący do koniaku, do którego w procesie produkcji dodaje się destylat z win francuskich (chociaż zastanawiam się, czy obecnie nie jest to raczej destylat z polskich win, produkowanych przecież w tym rejonie).

O ile doskonale pamiętam jarzębiak ze spotkań towarzyskich moich rodziców, o tyle sama nigdy go nie piłam. Jak się okazuje, to doskonały aperitif, pasuje też do ciemnego mięsa i dziczyzny. Jarzębiak podaje się lekko schłodzony (16-18C), w niedużych, kulistych kieliszkach. Myślę, że przy tej czarownej pogodzie za oknem dobrze się sprawdzi. Myślę, że dobrze będzie pasować do zrazów wołowych i pieczonych ziemniaków z rozmarynem.

Kilka przepisów na jarzębiak można znaleźć tutaj.