Co roku odbywa się konkurs na najlepszy produkt regionalny i na najlepszy wyrób. Wszystko zaczęło się w roku 2000, więc nic dziwnego, że po 11 latach postanowiono podsumować jakoś dotychczasowych laureatów. Tak powstał album Nasze Kulinarne Dziedzictwo - Smaki Regionów, prezentujący nagrodzone produkty, bogato ilustrowany, zawierający serię przepisów na najlepsze dania regionalne i tradycyjne. Dla kogoś zainteresowanego kuchnią tradycyjną, regionalną - wymarzony.
Zainteresowani albumem proszeni są o kontakt z biurem Polskiej Izby Produktów Regionalnych i Lokalnych.
piątek, 10 lutego 2012
czwartek, 9 lutego 2012
Sól z Dżibuti
Konia z rzędem temu, kto bez zastanowienia potrafi pokazać na mapie Dżibuti.
Jezioro Assal w Dżibuti to jeden z najbardziej słonych akwenów wodnych. Wskutek działania wiatru i temperatury, sól krystalizuje, a potem kryształy łączą się, zostają oszlifowane przez wodę i powstają kulki soli - jak te na zdjęciu. W smaku, sól jest podobna do znanej nam soli morskiej, ale to, co się liczy, to kształt. Kuleczki mają różną wielkość, najmniejsze są jak ziarna kawioru. Jeśli podać je obok kawałków ryby czy mięsa, pociętych również w geometryczne, proste kształty, efekt będzie niezapomniany.
Sól można kupić w sklepie At the Meadow.
A dlaczego tu o niej piszę? To też produkt regionalny, tradycyjny, tyle że z innego kawałka świata. Kule solne wydobywane są ręcznie, sortowane, a następnie odwożone na wielbłądach do portu, skąd odpływają do sklepów na całym świecie. W dobie standaryzacji, takie powstające naturalnie dzieła natury są szczególnie urocze, prawda?
Jezioro Assal w Dżibuti to jeden z najbardziej słonych akwenów wodnych. Wskutek działania wiatru i temperatury, sól krystalizuje, a potem kryształy łączą się, zostają oszlifowane przez wodę i powstają kulki soli - jak te na zdjęciu. W smaku, sól jest podobna do znanej nam soli morskiej, ale to, co się liczy, to kształt. Kuleczki mają różną wielkość, najmniejsze są jak ziarna kawioru. Jeśli podać je obok kawałków ryby czy mięsa, pociętych również w geometryczne, proste kształty, efekt będzie niezapomniany.
Sól można kupić w sklepie At the Meadow.
A dlaczego tu o niej piszę? To też produkt regionalny, tradycyjny, tyle że z innego kawałka świata. Kule solne wydobywane są ręcznie, sortowane, a następnie odwożone na wielbłądach do portu, skąd odpływają do sklepów na całym świecie. W dobie standaryzacji, takie powstające naturalnie dzieła natury są szczególnie urocze, prawda?
środa, 8 lutego 2012
Ekowiarnia, Poznań
Obiecałam niedawno, że będę częściej pisać o miejscach, gdzie można zjeść produkty bio, eko, wege etc. Ostatnio była restauracja w Warszawie, a dziś - kawiarnia w Poznaniu. A dokładniej - Ekowiarnia.
W Ekowiarni można zjeść ciast, sałaty, kanapki - wszystko smaczne, ładnie podane, opisane w karcie z uwzględnieniem pochodzenia produktów. Na miejscu można też zamówić catering lub urządzić kameralne spotkanie dla przyjaciół. O Ekowiarni bardzo miło napisała w swoim blogu Zuzanka - i myślę, że skutecznie zachęciła mnie do odwiedzenia tego miejsca, kiedy tylko pojawię się w Poznaniu.
W tej chwili nie działa strona internetowa Ekowiarni, więc jej tu nie linkuję, ale polecam profil na FB (z którego pochodzą wszystkie zdjęcia w tym wpisie).
![]() |
| to jest ciasto z buraka - stąd kolor |
W tej chwili nie działa strona internetowa Ekowiarni, więc jej tu nie linkuję, ale polecam profil na FB (z którego pochodzą wszystkie zdjęcia w tym wpisie).
wtorek, 7 lutego 2012
Kosmetyki naturalne: Sylveco
Do Targów Regionalia (które patronują temu blogowi) jeszcze nieco ponad 2 miesiące. Ale warto zaznaczyć, że podczas targów będzie szansa poznać nie tylko lokalne specjały, ale też rękodzieło, produkty fair trade czy ekologiczne kosmetyki. I o tych ostatnich chciałam dziś nieco napisać, przedstawiając rodzimą firmę, produkującą niedrogie, dobrej jakości kosmetyki pielęgnacyjne.
Sylveco to firma z Podkarpacia, działająca już od 20 lat (założono ją w roku 2012). Firma zajmuje się pozyskiwaniem interesujących substancji roślinnych, między innymi z brzozy. Właśnie wyciąg z brzozy, czyli betulina, jest składnikiem wielu ich produktów. Moim ulubionym jest krem do stóp (widoczny na zdjęciu obok). Poza tym, w ofercie znajdują się pomadki ochronne, balsam do ciała, krem do rąk, a także kilka kremów do twarzy. Wszystkie zawierają wyciąg z brzozy, ale w składzie pojawia się też wyciąg z nagietka czy rokitnika.
Co ważne, wszystkie preparaty powstają w Polsce, w fabryce firmy. Zakład został tak przebudowany, żeby sprzyjać środowisku, wprowadzono między innymi kolektory słoneczne. Sylveco za swoje produkty otrzymało wiele nagród, w tym dwukrotcie Złotą Pieczęć Natury i Laur Konsumenta w kategorii Odkrycie Roku 2009. Szczegóły na stronie Sylveco.pl
Kosmetyki Sylveco można kupić w firmowym sklepie internetowym, a także w setkach sklepów, drogerii i aptek w całym kraju - adresy na tej stronie.
Sylveco to firma z Podkarpacia, działająca już od 20 lat (założono ją w roku 2012). Firma zajmuje się pozyskiwaniem interesujących substancji roślinnych, między innymi z brzozy. Właśnie wyciąg z brzozy, czyli betulina, jest składnikiem wielu ich produktów. Moim ulubionym jest krem do stóp (widoczny na zdjęciu obok). Poza tym, w ofercie znajdują się pomadki ochronne, balsam do ciała, krem do rąk, a także kilka kremów do twarzy. Wszystkie zawierają wyciąg z brzozy, ale w składzie pojawia się też wyciąg z nagietka czy rokitnika.
Co ważne, wszystkie preparaty powstają w Polsce, w fabryce firmy. Zakład został tak przebudowany, żeby sprzyjać środowisku, wprowadzono między innymi kolektory słoneczne. Sylveco za swoje produkty otrzymało wiele nagród, w tym dwukrotcie Złotą Pieczęć Natury i Laur Konsumenta w kategorii Odkrycie Roku 2009. Szczegóły na stronie Sylveco.pl
Kosmetyki Sylveco można kupić w firmowym sklepie internetowym, a także w setkach sklepów, drogerii i aptek w całym kraju - adresy na tej stronie.
poniedziałek, 6 lutego 2012
Konkurs - najpiękniejsza palma wielkanocna
Palma wielkanocna to symbol Niedzieli Palmowej. Z dużym prawdopodobieństwem, robiliście je - jak ja - w dzieciństwie, używając do tego gałązek bukszpanu, kolorowej krepiny, wydmuszek i suszonych kwiatów.
No dobrze, może te nasze z dzieciństwa nie były aż tak dopracowane. Ale tradycja tworzenia pięknych, dużych (od 2 do 6 metrów wysokości!) palm wielkanocnych jest w Polsce kultywowana - szczególnie na Podlasiu, na Kurpiach i w Małopolsce. Nic więc dziwnego, że Muzeum Rolnictwa w podlaskim Ciechanowcu organizuje coroczny konkurs na najpiękniejszą palmę. Konkurs przeznaczony jest dla mieszkańców regionu, ale w zasadzie nie ma przeszkód, żeby dowieźć palmę z innej części Polski. O zasadach można przeczytać na stronie Muzeum Rolnictwa.
Przy okazji - jeśli nie wiecie, to podpowiadam, że palm się nie trzyma w domu w nieskończoność, tylko pali się je w Wielką Sobotę. Popiołu z nich używa się podczas mszy w środę popielcową kolejnego roku.
Z palmami wiąże się wiele wierzeń, według niektórych etnografów nawiązujących do wierzeń pogańskich i tzw. "rózgi życia". Pisze o tym między innymi Artur Rumpel na stronie kosciol.pl Poświęcona palma ma chronić ludzi i ich dobytek przed wszelkim złem, uderzenie kogoś palmą zapewnia mu zdrowie (stąd zapewne spożywanie bazi, także w formie sproszkowanej, jako napar). Bazie podłożone pod pierwszą zaoraną na polu skibę ziemi miały zapewnić urodzaj, a piękne palmy - piękne i zdrowe potomstwo.
| palmy wielkanocne, fot. Andrzej Gondek |
Przy okazji - jeśli nie wiecie, to podpowiadam, że palm się nie trzyma w domu w nieskończoność, tylko pali się je w Wielką Sobotę. Popiołu z nich używa się podczas mszy w środę popielcową kolejnego roku.
Z palmami wiąże się wiele wierzeń, według niektórych etnografów nawiązujących do wierzeń pogańskich i tzw. "rózgi życia". Pisze o tym między innymi Artur Rumpel na stronie kosciol.pl Poświęcona palma ma chronić ludzi i ich dobytek przed wszelkim złem, uderzenie kogoś palmą zapewnia mu zdrowie (stąd zapewne spożywanie bazi, także w formie sproszkowanej, jako napar). Bazie podłożone pod pierwszą zaoraną na polu skibę ziemi miały zapewnić urodzaj, a piękne palmy - piękne i zdrowe potomstwo.
piątek, 3 lutego 2012
Kawa żołędziówka
Co można robić z żołędzi? Myślałam, że ich jedyne zastosowanie dla ludzi to możliwość tworzenia ludzików przy pomocy kilku wykałaczek.
Jak się okazuje, z żołędzi powstaje kawa. Oczywiście, kawa to nazwa umowna, w dodatku napój nie zawiera kofeiny, ale tradycja jego wytwarzania na terenach nadbużańskich jest długa. Przed drugą wojną światową, kawa z żołędzi była popularnym napitkiem w tamtych rejonach. Aby powstała "kawa", żołędzie są gotowane, palone i mielone. Następnie do mieszanki dodaje się przypraw, tak jak kardamon, cynamon, goździki. Można ją zalewać wrzątkiem lub parzyć w ekspresie.
Co prawda o tym, że kawa jest niezdrowa, już się nie mówi, bo w pewnych sytuacjach (i niedużych ilościach) nie jest szkodliwa, a nawet może być zdrowa, ale kawa z żołędzi wpływa ponoć dobrze na żołądek, wątrobę i śledzionę, a w dodatku likwiduje zaburzenia żołądkowe.
W zasadzie, kiedyś pijało się kawę zbożową i też było dobrze. Może więc warto spróbować i kawy z żołędzi?
![]() |
| fot. wuzecik.pl |
Co prawda o tym, że kawa jest niezdrowa, już się nie mówi, bo w pewnych sytuacjach (i niedużych ilościach) nie jest szkodliwa, a nawet może być zdrowa, ale kawa z żołędzi wpływa ponoć dobrze na żołądek, wątrobę i śledzionę, a w dodatku likwiduje zaburzenia żołądkowe.
W zasadzie, kiedyś pijało się kawę zbożową i też było dobrze. Może więc warto spróbować i kawy z żołędzi?
wtorek, 31 stycznia 2012
Salceson, a jakże!
![]() |
| fot. minrol.gov.pl |
Jeszcze jak! Widoczny obok salceson to tzw. salceson biały z Górek, zwany również presswurstem. Pochodząca z województwa opolskiego wędlina powstawała przy okazji świniobicia, ale nie robiono jej w domach, lecz u rzeźników. Obecnie salceson kojarzy nam się z daniem mało wyrafinowanym, ale tak naprawdę, w wieku XVII, kiedy to pisano o nim w "Compendium ferculorum", była to wytworna wędlina o pochodzeniu włoskim.
Salceson wykonuje się z mięsa wieprzowego, obficie doprawianego czosnkiem i majerankiem. Mięso zamyka się w jelicie lub w żołądku, stąd różne kształty. To, co można kupić w wielu sklepach, jest często bardzo tłuste i słone - według oryginalnej receptury, mięso miało być uwędzone, aromatyczne, ale średnio tłuste.
Przepisów jest kilka - salceson tradycyjny, z krwią, biały, ozorkowy. Jaki lubicie najbardziej? Na Facebooku przeczytałam o salcesonie z Łosienia, zwanym cwaniakiem (tak się tam mówiło na żołądek). Czy można go dostać w Waszej okolicy? I czy w ogóle ktoś jada salceson?
Subskrybuj:
Posty (Atom)








